بانوی بی‌همتای مدینه بعضی آدم‌ها را نمی‌توان تنها با چند جمله توصیف کرد؛ باید در زندگی‌شان قدم زد، رنج‌هایشان را شناخت و از میان لحظه‌های سخت روزگارشان، معنای حقیقی ایمان و ایستادگی را پیدا کرد. حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها، بانویی است که زندگی… بیشتر »

قرارِ عاشقانه بعضی صداها؛ تا همیشه در گوشه‌ای از قلب آدم می‌مانند. برای من، یکی صدای نخستین تپش‌های قلب تو بود و دیگری نوای «الله‌اکبر» که با آمدنت به دنیا درآمیخت. دو لحظه که فاصله‌شان ماه‌ها انتظار بود، اما هر دو آغاز فصلی تازه در زندگی من شدند؛ فصل… بیشتر »

خواستگار اشتباهی اگر کسی آن روز به من می‌گفت قرار است اولین خواستگار زندگی‌ام را با یک فنجان چای بدرقه کنم و بعد با خواستگار واقعی‌ام آشنا شوم، احتمالاً می‌خندیدم و می‌گفتم: «مگر خواستگاری هم نشانی اشتباهی دارد؟» اما حالا که فکرش را می‌کنم، می‌بینم بعضی… بیشتر »

جای خالی تو آن روز، پیش از آنکه دعای ندبه شروع شود، من حرف‌های زیادی برای گفتن داشتم؛ حرف‌هایی که در شلوغی روزهای گذشته، فرصت نکرده بودم حتی با خودم مرورشان کنم. آمده بودم تا میان واژه‌های دعا، کمی آرام‌تر شوم؛ اما نمی‌دانستم قرار است کدام جمله، دست روی… بیشتر »

پیش از دیر شدن گاهی به پسرم نگاه می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم: چطور ممکن است همین کودکِ کوچکی که امروز دستش را در دستم می‌گذارم، روزی آن‌قدر بزرگ شود که دیگر برای بستن بند کفشش به من احتیاج نداشته باشد؟ شاید عجیب‌ترین بخش زندگی همین باشد؛ آدم وسط یک روز… بیشتر »

خلوت مشترک همیشه خیال می‌کنیم تنهایی یعنی اتاقی ساکت، یک فنجان چای کنار دست و کسی که نباشد تا صدایش سکوت را بشکند. اما شاید تنهایی، همیشه نبودنِ آدم‌ها نیست؛ گاهی یعنی داشتن دنیایی که فقط خودت زبانش را می‌فهمی. سال‌ها در چنین دنیایی زندگی کردم. با… بیشتر »

پیش از دیر شدن گاهی به پسرم نگاه می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم: چطور ممکن است همین کودکِ کوچکی که امروز دستش را در دستم می‌گذارم، روزی آن‌قدر بزرگ شود که دیگر برای بستن بند کفشش به من احتیاج نداشته باشد؟ شاید عجیب‌ترین بخش زندگی همین باشد؛ آدم وسط یک روز… بیشتر »

پسرم را چگونه تربیت کنم؟ گاهی به پسرم نگاه می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم: یک مادر چطور باید پسری تربیت کند که هم برای زندگی محکم باشد و هم دلش را از مهربانی خالی نکند؟ از یک طرف دلم می‌خواهد یاد بگیرد مسئولیت‌پذیر باشد، روی پای خودش بایستد، در سختی‌ها… بیشتر »

فهمِ دیرهنگام بعضی «کاش»ها را آدم سال‌ها با خودش حمل می‌کند؛ نه برای اینکه گذشته را عوض کند، برای اینکه هنوز نتوانسته معنای بعضی اتفاق‌ها را بفهمد. گاهی یک بوی آشنا، صدای ورق خوردن یک دفتر قدیمی یا حتی دیدن آدمی از دور، کافی‌ست تا گوشه‌ای از گذشته… بیشتر »

رزق آسمانی بعضی رزق‌ها را نمی‌شود شمرد؛ باید زندگی‌شان کرد. مثلاً همین که یک روز، بی‌آنکه بدانی چگونه و از کجا، راهت به حرم امام رضا علیه‌السلام باز می‌شود و چشم‌هایت به گنبد طلایی می‌افتد؛ همان لحظه می‌فهمی بعضی دعوت‌ها با نامه و بلیت و برنامه‌ریزی… بیشتر »

رزق آسمانی   بعضی رزق‌ها را نمی‌شود شمرد؛ باید زندگی‌شان کرد. مثلاً همین که یک روز، بی‌آنکه بدانی چگونه و از کجا، راهت به حرم امام رضا علیه‌السلام باز می‌شود و چشم‌هایت به گنبد طلایی می‌افتد؛ همان لحظه می‌فهمی بعضی دعوت‌ها با نامه و بلیت و برنامه‌ریزی… بیشتر »

شبی که شعله‌های کوچک شمع روی کیک می‌رقصیدند و من، میان نور و لبخند، کنار عزیزترین هدیه‌ی زندگی‌ام ایستاده بودم.‌ کیک تولدم زیبا بود؛ آن‌قدر زیبا که دلم می‌خواست لحظه‌ای بیشتر تماشایش کنم. اما زیبایی واقعی آن شب، نه در خامه‌های ظریفش بود و نه در شمع‌هایی… بیشتر »

دردانه بعضی عکس‌ها را که می‌بینی، فقط نگاهشان نمی‌کنی؛ چند لحظه می‌ایستی و به تمام روزهایی فکر می‌کنی که برای رسیدن به همان قاب، صبر کرده‌ای. این عکس برای من از همان‌هاست.‌پشت این تصویر، سال‌ها انتظار خوابیده؛ شب‌هایی که با یک آرزو چشم بستم و صبح‌هایی… بیشتر »

گاهی شب‌ها، وقتی همه‌جا ساکت می‌شود، ذهنم‌ تازه شروع می‌کند به حرف زدن.‌‌ به آینده‌ی پسرم فکر می‌کنم؛ به روزهایی که هنوز نیامده‌اند و من هیچ تصویری از آن‌ها ندارم. با خودم می‌گویم: آیا مادر خوبی برایش بوده‌ام؟ آیا آن‌قدر که باید، برایش وقت گذاشته‌ام؟… بیشتر »