سلاله(کنیزموسی بن جعفر)

شبی که شعله‌های کوچک شمع روی کیک می‌رقصیدند و من، میان نور و لبخند، کنار عزیزترین هدیه‌ی زندگی‌ام ایستاده بودم.‌ کیک تولدم زیبا بود؛ آن‌قدر زیبا که دلم می‌خواست لحظه‌ای بیشتر تماشایش کنم. اما زیبایی واقعی آن شب، نه در خامه‌های ظریفش بود و نه در شمع‌هایی که روی آن می‌سوختند. زیبایی، در همان لحظه‌ای خلاصه شده بود که دردانه‌ام کنارم بود و من می‌توانستم این روز را با او جشن بگیرم؛ با کسی که آمدنش معنای تازه‌ای به بسیاری از واژه‌های زندگی‌ام بخشید.
وقتی شمع‌ها را فوت کردم، برای چند ثانیه همه‌چیز آرام شد. شعله‌ها یکی‌یکی خاموش شدند و دود باریکی در هوا پیچید؛ اما در دل من چیزی روشن‌تر از همیشه باقی ماند. آن لحظه فهمیدم بعضی آرزوها قرار نیست سال‌ها در انتظار برآورده شدن بمانند؛ گاهی خدا آن‌ها را بی‌صدا وارد زندگی‌ات می‌کند و یک روز، درست وسط جشن تولدت، می‌بینی که زیباترین آرزویت روبه‌رویت نشسته است.

این عکس برای من فقط تصویر یک کیک تولد نیست؛ قاب کوچکی از مسیری‌ است که طی کرده‌ام. تصویری از زنی که از فصل‌های مختلف زندگی گذشته، روزهای شیرین و سخت را پشت سر گذاشته و حالا ایستاده در جایی که معنای خوشبختی برایش دیگر شبیه گذشته نیست.

چه شیرین است که آدم در یک شب تولد، به جای شمردن سال‌هایی که گذشته‌اند، به لحظه‌ای نگاه کند که تمام گذشته را برایش معنا کرده است.
شمع‌ها خاموش شدند، کیک بریده شد و شب آرام‌آرام به پایان رسید؛ اما بعضی شب‌ها پایان ندارند. در حافظه می‌مانند، در دل ریشه می‌دوانند و هر بار که به عکسشان نگاه می‌کنی، دوباره همان حس ناب را به تو برمی‌گردانند.من، آن شب، چیزی بیشتر از یک تولد را جشن گرفتم؛ بودنِ عزیزترین دلیلِ لبخندم را.چه چیزی شیرین‌تر از این؟